Tytuł z dedykacją dla Tesco, rzecz jasna (^^). Po dokładnie miesięcznej przerwie wracam do pisania. Co się przez ten miesiąc mojej nieobecności wydarzyło? Wiele. Po pierwsze primo byłem nad morzem, po drugie primo - wróciłem. Opowiadać nie będę, wakacje nie są po to, by zdawać z nich relacje. Po trzecie primo - jeszcze nigdy podczas żadnych wakacji nie przemknęło mi przez myśl aż tyle razy hasło “Idę się zabić.”. Ale to taki drobny szczegół. Czwarte primo - kot mi uciekł, głupia istota. Piąte primo - już od jakichś 56 osób słyszałem, że rok, który mnie czeka, a mianowicie druga klasa liceum ogólnokształcącego, to najgorszy rok ever jaki tylko może zdarzyć się w karierze ucznia. Bosko, naprawdę, ktoś jeszcze chce mnie pocieszyć? Szóste primo - wróciłem na e-Pottera. Bardziej z konieczności niż z chęci, bo komuś to obiecałem. Nieważne. Siódme primo - kupiłem sobie kalendarz szkolny (no wreszcie jakiś pozytywny nius), o, z taką okładką: KLIK! Baaardzo mi się podoba. Bo jest z potworkiem. Ja kocham potworki. Tyle, że nie różowe, ale taka drobna wada przy tylu zaletach się nie liczy. Ósme primo - zamierzam założyć z grupką przyjaciół podserwis sql4u, który będzie czymś w rodzaju strony o kulturze młodzieżowej - opisy książek, filmów, gier… i takie tam. Zapewne skrobnę jeszcze coś o tym w przyszłości. No a po dziewiąte primo - wakacje się kończą, co tylko zwiększa częstotliwość moich “Idę się zabić.”… W chwili, gdy piszę to zdanie, do 1 września pozostaje około 4 dni, 9 godzin i 30 minut… tragedia. Życie ucznia jest ciężkie.
]]>
Dziś dopadła mnie i moich znajomych jakaś mega-ultra-hiper-poważna-podobno-nawet-ogólnokrajowa awaria Neostrady. Coś tam się popsuło przez burzę i przez większość dnia nie miałem dostępu do Internetu, słowem koszmar x_X. No, ale już działa. A szkoda, że nie działała, bo już dużo wcześniej mógłbym opublikować zdjęcie mojego kota. Przy czym “mojego” niekoniecznie znaczy, że ów stworzenie należy do mnie. Ale od początku: przypałętał się w poprzednią niedzielę, czyli dokładnie tydzień temu. Coś mi miauczało pod oknem, no i się wkurzyłem. Poszedłem do ogrodu, a tam… słodki, czarny kociak z białym “krawacikiem”. Nakarmiłem “dziada”, poczochrałem za uszami i po brzuszku. No i myślałem, że sobie pójdzie w pokoju, ale nic z tego. Na drugi dzień wrócił, znów pod moim oknem domagając się opieki. I tak już jest od tygodnia, karmię małego przyjaciela, bawię się z nim, latam za nim po ogródku, on za mną… bosko, prawda?:DNo ale najlepsze jest to, że nie wiedziałem, jak to urocze stworzonko nazwać. Bo póki co nie znam jego (jej?) “puci”. W końcu padło na imię “Łajza” xD - dlaczego? Z prostego powodu, ten kot jest straszliwą gapą :) Mając jedzenie pod nogą, a właściwie to “łapką”, nie jest w stanie go znaleźć :)
Tylko teraz pytanie roku: to kot, czy może chowaniec? ;> ]]>
Polska, jak wiele krajów, do grupy których należą m.in. USA czy Wielka Brytania, posiada własne edycje (jedną już dawno temu ukończoną, a drugą szykującą się już na jesień) programu “Mam Talent”. Cóż, sam program w mojej opinii nie jakiś wielce cudowny (choć lepszy na przykład od polsatowskiej “Fabryki Gwiazd”), natomiast ludzie, którzy w nim występują często przyprawiają mnie o wielkie zdziwienie lub, co gorsza, o mdłości. Powoli jednak dochodzę do wniosku, że to, co mamy w naszym pięknym kraju, jest niczym w porównaniu do tego, czym mogą… poszczycić się (?) Amerykanie. Bo czymże jest paru śpiewaków lub akrobatów na krzyż, skoro na świecie dzieją się takie… cuda (i znów ‘?’, bo to słowo wcale najlepszym nie jest):
Filmik mnie osobiście rozwalił w pył. Nie wiedziałem, czy się śmiać, czy może po prostu zapaść się pod ziemię po obejrzeniu powyższego. Że też ludzie mają tyle determinacji i na tyle dużą samoocenę, żeby iść z takim czymś do “Mam Talent”… xP Tylko teraz pytanie roku: czy to rzeczywiście jest coś, co zwie się ‘talentem’?
]]>
Wczoraj wreszcie udało mi się pójść na oczekiwany przeze mnie film pt. “Anioły i Demony”. Wcześniej a to nie było czasu, a to ochoty, albo jeszcze inne nieszczęścia zwalały się na głowę… Nie wspominając o tym, że moje miasto jakoś specjalnie do filmów kinowych nie ma zacięcia, a co za tym idzie, zawsze zjawiają się w nim one długo po właściwej premierze. No ale nie o tym chciałem pisać.Zanim pójdę na jakiś film, wprost muszę zobaczyć kilka jego recenzji, kadrów i opisów w Internecie. I zobaczyłem. A konkretniej to oficjalną stronę “Aniołów i Demonów”. Gdy zobaczyłem samo wczytywanie przeszył mnie dreszcz. Dlaczego? Nazwy czterech żywiołów, przedstawione w postaci ambigramów… dla mnie miód, a musicie wiedzieć, że uwielbiam symbolikę, a ta związana z żywiołami jest mi szczególnie bliska. Potem było już tylko lepiej, masa zdjęć, tekstów, zwiastun… wszystko to utwierdziło mnie w przekonaniu, że ja to MUSZĘ zobaczyć. I zobaczyłem. Przyznaję się bez bicia, że nie czytałem żadnej z książek Dana Browna (bo nienawidzę czytać bzdur, a do dnia wczorajszego za takowe uważałem również książki Browna), a “Kod Leonarda da Vinci” prawdę mówiąc jako film w ogóle mnie nie zainteresował, ale “Anioły i Demony”… cudo. Kocham ten film za cztery ważne aspekty:
a) symbolika - dla mnie po prostu genialna, nie dość, że dość tajemnicza i mroczna, to jeszcze powiązana z żywiołami.
b) gra aktorska - idealne dobranie aktorów do ról.
c) muzyka - świetnie skomponowana, nadająca historii przedstawionej w filmie doskonałe tło.
d) coś, co zwę “efektem niedosytu”, tzn. to, co sprawia, że po obejrzeniu filmu chcę i muszę dowiedzieć się więcej o jego fabule, szczegółach, być może nawet w przyszłości przeczytać książki Browna (ale nie teraz, bo zwyczajnie czasu nie mam, a mam za to kupę lektur do czytania).
I choć wiem, że zarówno książki, jak i filmy zawierają pewne błędy natury historyczno-merytorycznej (wymienione m.in. w Wikipedii), nie zraża mnie to. W sumie, to nawet czyni całość opowieści bardziej interesującą. Naprawdę polecam, szczególnie, jeśli ktoś ma takiego świra, jak ja. Moja ocena: 9,5/10. ]]>
Jedno z zarządzeń byłego ministra edukacji, Romana Giertycha, zakładało wliczanie oceny z religii do średniej ocen semestralnych. O tym wszyscy dobrze wiemy, a jeżeli nie, to właśnie się dowiedzieliśmy. To właśnie zarządzenie przynosi teraz pewien problem Trybunałowi Konstytucyjnemu naszego kraju, jako iż pojawiły się głosy, że narusza ono konstytucję Polski. Temat, jakby nie było, wzbudza dość duże kontrowersje… Co ja o tym sądzę? Czytajcie dalszą część wpisu.Roman Giertych decyzję o wliczaniu religii do średniej uzasadniał następująco:
Nikt nie jest zobowiązany do tego, żeby na religię chodzić. Natomiast jeżeli już chodzi, to niech traktuje ten przedmiot poważnie.
Brzmi sensownie, natomiast ja osobiście mam wątpliwości, czy z religii w ogóle powinno wystawiać się jakiekolwiek stopnie. Bo niby za co one są? Albo za napisane przez ucznia modlitwy, albo za jego zeszyt i notatki w nim zawarte, albo, w przypadku małych dzieci w podstawówkach - za rysunki przedstawiające ich wyobrażenia aniołów i innych motywów religijnych. Problem w tym, że religia jako przedmiot szkolny powinna przybliżać uczniom wiarę, zwracać ich uwagę na aspekty, o których na co dzień nie myślą, poniekąd rozwijać ich moralność i nie dopuścić do jej zaniku. A jakim niby cudem można ocenić czyjąś wiarę? Tym, ile razy w miesiącu lub w tygodniu chodzi do kościoła? Zdecydowanie nie. Wiara to coś głębszego, coś, co jest w nas samych, w zakątku naszej osobistej egzystencji zwanym duszą. A tam nawet najlepszy katecheta, ksiądz lub siostra zakonna nie sięgnie, a już na pewno nie w czasie dwóch lekcji tygodniowo trwających po 45 minut, podczas których i tak większość czasu upływa im na uspokajaniu klasy, która zachowuje się aż nadto swobodnie.
Według mnie problem ten wynika z niedostatecznej uwagi, jaką Ministerstwo Edukacji Narodowej poświęca temu przedmiotowi. Moim zdaniem religia powinna wyglądać inaczej, tzn. nie jak zwyczajne siedzenie w klasie i pisanie notatek dyktowanych przez nauczyciela, ale przez naukę poprzez dyskusję uczniów z nauczycielem, o kwestiach wiary, nie na sztywno, ale z humorem, bo taki rodzaj rozmowy lepiej zapada w pamięć. Dwie oddzielne lekcje w tygodniu w mojej opinii powinny przerodzić się w dwie godziny w ciągu jednego dnia, bo w ten sposób prawdopodobnie nauczyciel uzyska lepszy kontakt i więź z uczniami. I nie, nie powinno być ocen - skoro religia jest przedmiotem nieobowiązkowym, to niech zachowa charakter właściwy tego właśnie rodzaju przedmiotom - takich jak chociażby wychowanie do życia w rodzinie.
Nie mam jednak zamiaru oceniać postępowania polityków, ponieważ nie mnie jest to pisane i nie mam ku temu odpowiednich kwalifikacji. MEN najlepiej zrobi, jeśli o zdanie spyta teologów, którzy chyba najlepiej wiedzą, w jaki sposób powinno nauczać się religii.
Dnia 28 czerwca 2009 roku o godzinie 18.58 na e-Potterze pojawił się ten oto news, dotyczący mojego odejścia z wymienionej wyżej strony. Powody? Opisane w newsie, zapraszam do lektury. Coś się w moim życiu skończyło, coś, co trwało niecałe dwa lata. Czy to dobrze? Trudno mi teraz odpowiedzieć na to pytanie, myślę, że odpowiedź nań pojawi się dopiero w którymś z następnych wpisów.
Długo nie pisałem, zdaję sobie z tego sprawę. Zamierzam wkrótce się poprawić, jak sądzę jutro znajdziecie następnego posta, nie wiem jeszcze o czym… ]]>
Znany producent telefonów komórkowych, Sony Ericsson, zaświadczył, iż w swych najnowszych modelach telefonów nie będzie już montował gniazd kart Memory Stick Micro (M2). Firma planuje zastąpić dotychczasowe karty pamięci tańszymi nośnikami, a mianowicie microSD. Czym spowodowana jest ta decyzja? Tym, czym wszystko, co obecnie dzieje się w popularnych firmach - światowym kryzysem finansowym. Ostatnio odnotowano bowiem spory spadek sprzedaży telefonów, również tych ze znaczkiem Sony Ericssona. SE pragnie zwyczajnie podążyć za konkurencją - Nokia, Samsung itp. już dawno korzystają z tego rodzaju kart. A że są one znacznie tańsze (dla porównania: M2 2GB kosztuje średnio około 60 złotych, a microSD tej samej pojemności - około 25 złotych), to także więcej Sony Ericssonów będzie się sprzedawać. Szczególnie, że najwięcej użytkowników telefonów używa ich dużych pokładów pamięci do przechowywania piosenek i założę się, że większości z nich jest wszystko jedno, jak ich karta się nazywa - byle była tania i niezawodna. A pod tym względem cena przemawia na korzyść microSD.
Sam używam Sony Ericssona (k550i) i karta pamięci (M2 2GB) zdecydowanie mi się przydaje. Ale gdy już kupię następny telefon (za trochę ponad 6 miesięcy), następny SE (kocham tę firmę, według mnie produkuje najlepsze telefony - bezawaryjna praca mówi sama za siebie), to mam nadzieję, że będzie wyposażony w gniazdo microSD - jeżeli nie, to trudno, użyję starej karty. :) Żyć, nie umierać, bez względu na rodzaj pamięci. ;]
]]>
No, nareszcie. Dziś nastąpił tak upragniony przeze mnie koniec szkoły. I tak, wiem, o moich wakacyjnych planach miałem napisać jutro, ale jakoś mnie tak zebrało, żeby zrobić to dziś wieczorem. ;P Hmmm… pozwolicie, że wymienię je w punktach (pytanie retoryczne, ja ten wpis piszę, a Wy nie macie nic do gadania ;p)?- sql4u.org - moja strona, której poświęcam zdecydowanie za mało uwagi. Zdecydowanie potrzebuje trochę więcej mojego zainteresowania, nowych funkcjonalności… itp.
- e-Potter.com - projekt, który wymaga ode mnie już tylko czegoś, co w budownictwie zwykło się zwać “wykończeniem”. Maksymalnie do połowy sierpnia zostanie odcięta od niego moja “pępowina”, tzn. zamierzam przekazać “władzę” nad nim komuś innemu. A tak w ogóle to nie uważacie, że używam za dużo cudzysłowów? O.o
- Ten oto blog - zamierzam coś z nim zrobić. Jeszcze nie wiem co.
- “Lalka”, “Potop”, “Ludzie bezdomni”, “Wesele”, “Nad Niemnem”… i wiele innych lektur dla drugiej klasy liceum, które niestety muszę przeczytać jeszcze w te wakacje. Dla mnie koszmar, masakra i tak naprawdę, to już możecie mi zamówić przytulne miejsce na cmentarzu. ;]
- Księga Cieni - poza czytaniem, zamierzam także trochę popisać. Nie pytajcie, o czym, i tak Wam nie powiem.
- Telewizor i komputer - spędzę przed nimi długie godziny.
- Wyjazd nad morze - mówiąc krótko: przełom lipca i sierpnia. Nie będę wtedy pisać, ani tu, ani nigdzie indziej, odcięcie kabelka od Neostrady na pewien czas może mieć na mnie zbawienny wpływ.
- Masa innych rzeczy, które zamierzam robić, aczkolwiek nie są na tyle istotne, bym musiał je tu wymieniać.
No. To by było na tyle. Nudny wpis? Trudno, nie zmuszam do czytania :)
Tak czy owak życzę Wam wszystkim udanych, szalonych wakacji, które przyniosą wiele nowego. Bo któż może wiedzieć, czy nie zakochacie się nagle? A może stanie się inna przełomowa rzecz w Waszym życiu, która zmieni je na lepsze? :)